համակրանք առաջացնող, հավանելի, դուրեկան, հաճելի ◆Այդ երիտասարդը օրըսրօրե ավելի ու ավելի համակրելի էր դառնում ինձ: (Րաֆֆի)◆Սմբատը, ակամա գրավված Շուշանիկի պայծառ աչքերով, գեղեցիկ հասակով, համակրելի դեմքով, դիտում էր նրան, խոսակցելով իր ստորադրյալի հետ գործերի մասին: (Շիրվանզադե)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
