Դասական ուղղագրութեամբ՝
վանկեր ՝ մե•նա•ստան
միայնակյացների բնակության տեղ, Մարդկանց բնակությունից առանձնացած վանք, որտեղ ապրում են կրոնավորները, անապատ։
մենության վայր, մենավայր։
(փխբ․) հնադավան փոքր վանք խուլ տեղում, ուր հավատացյալները վարում են մենակյաց կյանք, գործնականում իրագործելով «աշխարհից հրաժարումը»
անապատ, աբեղայարան, աբեղանոց, աբբայարան (կաթոլիկական), միավանք (մարդկանց բնակությունից առանձնացած վանք)։
կուսանոց (Կույսերի)
տե՛ս Մենավայր
Ի արտաքին հոլովում
Եզակի թիվ Հոգնակի թիվ
Ուղղ. մենաստան(ը) մենաստաններ(ը)
Սեռ. մենաստանի մենաստանների
Տր. մենաստանի(ն) մենաստանների(ն)
Հայց. մենաստան(ը) մենաստաններ(ը)
Բաց. մենաստանից մենաստաններից
Գործ. մենաստանով մենաստաններով
Ներգ. մենաստանում մենաստաններում
Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայաստան», 1976։ Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան , Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։ Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2 ։
