Դասական ուղղագրութեամբ՝
վանկեր ՝ ն(ը)ր•բա•գեղ
նուրբ գեղեցկություն ունեցող, նուրբ ու գեղեցիկ մարմնով՝ դիմագծերով
բարակ ու սլացիկ հասակով, նուրբ ու գեղեցիկ կազմվածքով
(փխբ․) ◆ Նրբագեղ
գեղանուրբ, գեղեցկանուրբ, անոսրագեղ, թավշագեղ, քնքուշ, գեղեցիկ, սիրուն, սլացիկ
թավշային (փխբ․)
Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայաստան», 1976։ Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան , Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։ Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2 ։
