Դասական ուղղագրութեամբ՝ շարահիւսութիւն
վանկեր ՝ շա•րա•հյու•սութ•յուն
նախադասություն ու խոսքի կառուցման և նախադասության բառերի կապակցության կանոնների ամբողջությունը, համակարգը
քերականության (ավելի ճիշտ՝ քերականագիտության) այն բաժինը, որ զբաղվում է նախադասությունների մեջ բառերի կապակցություների կանոնների ուսումնասիրությամբ
ստեղծագործություն ◆ Մեկ էլ տեսար՝ սկսեց իր անգիր շարահյուսությունները Գուրգեն Մահարի (հզվդ․)
Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայաստան», 1976։ Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան , Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։ Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2 ։
