(չբ․) բարկանալ, զայրանալ, կատաղել ◆Եվ նեղսրտում էր, որ չօհնեց Շինականին, չարանում ինքն իր վրա, թե ինչու չասեց մտքինը: (Ակսել Բակունց)◆Միևնույն ժամանակ, մտքում ինքն իր դեմ չարանում էր, որ օրիորդի հետաքրքրվելն իրեն զբաղեցնում է: (Շիրվանզադե)
չար դառնալ, դեպի չարը հակվել, չարիքներով՝ չարագործություններով լցվել ◆Մենք կատարեցինք մեր պարտքը ամենայն խղճի մտոք, բայց որ չկարողացանք հասնել մեր նպատակին, երևի դորա ճակատին գրված էր չարանալ և վերջապես կախաղանի արժանանալ։ (Ղազարոս Աղայան)◆Կոմիտասը… լռեց, երբ նորից չարացած աշխարհը։ (Գ․Գալուստյան)◆Ժամանակները չարացել են։
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
