Փոխառություն թուրք-բալկանյան տարածքին առնչվող ինչ-որ լեզվից․ հմմտ․ թուրքերեն fərča, հունարեն βούρσσα, բուլղարերեն vurca։
Գոյական
կոթին ամրացված մազափունջ, որ ծառայում է ներկը՝ սոսինձը և այլն որևէ առարկայի երեսին քսելուն ◆«Կանգնեցե՛ք», գոչեց վրձինը ձեռքին Կախարդ ծերունին հուզված տարերքին։ Հովհաննես Թումանյան
ստեղծագործական եղանակ՝ հմտություն ◆Հերոսի կերպարը պատկերված է վարպետի վրձինով։«Գրական թերթ»◆Տու՛ր հոգուս թռիչք, որ ես կարենամ նկարել չքնաղ պատկերդ երկնային՝ իմ թույլ վրձինով։ (Ղազարոս Աղայան)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
