տեղակալ, փոխարինող ◆Հոդվածում Նազարյանը քարոզում է այն միտքը, որ թագավորը աստծու փոխանորդն է երկրի վրա։ (Դասագիրք)
(եկեղ․) կաթողիկոսի կողմից նշանակված այն բարձրաստիճան հոգևորականը, որը փոխարինում է կաթողիկոսին նրա երկարատև բացակայության ժամանակ, տեղապահ ◆Հանդիսականներից ոչ ոք նստած չէր, բացի Խադ եպիսկոպոսը, Ներսես մեծի տեղապահը, որին նա յուր փոխանորդ կարգեց, երբ ուղևորվեցավ Բյուզանդիա։ (Րաֆֆի)
(եկեղ․) թեմակալ առաջնորդին փոխարինող՝ նրա պարտականությունները կատարող հոգևորական, հաջորդ ◆Այդ օրը հայոց վիճակային կոնսերվատորիան, որի ատենապետը թեմակալ առաջնորդի փոխանորդ Ստեփանոս արհին էր, քննել էր չորս գործ։ (Ակսել Բակունց)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
