բանիբուն

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝

վանկեր՝ բա•նի•բուն 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Ածական

  1. խոսելու մեջ հմուտ, ճարտարախոս, պերճաբան
  2. մի բանի լավ գիտակ, հմուտ, քաջատեղյակ, բանիմաց, մտացի ◆ (Նա) բանիբուն և ուսումնական երիտասարդ էր։ Հակոբ Պարոնյան ◆ Բանիբուն լինողը չի ընկնիլ թակարդ։ (Ջիվանի)

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. տե՛ս բանիմաց
  2. ճարտարախոս

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]