բարձրախոս

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

վանկեր՝ բարձ•րա•խոս 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Ածական

  1. (հնց․) բարձր ձայնով խոսացող, բարձրաձայն ◆ Տիկին Էմիլյան արևելցիներին չէր սիրում, նրանք բոլորը բարձրախոս էին և չունեին հանդարտ ու խուլ ձայն։ (Ակսել Բակունց)

Գոյական

  1. ռադիոհաղոդումները բարձրաձայն վերարտադրող սարք ◆ Գյուղամիջից բարձրախոսի ձայն է գալիս։ (Սիլվա Կապուտիկյան) ◆ Նրա խոսքերը բարձրախոսով տարածվում են ամբողջ աշխարհով մեկ։ (Բոգդան Վերդյան)

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. ռադիո, ձայնասփյուռ (ռադիոհաղորդումներ վերարտադրող սարք)
  2. տե՛ս բարձրաձայն

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]