Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝ վանկեր՝ զա•լում

Ստուգաբանություն

տե՛ս ճարպիկ ◆ Ամա զալումն ես, հա, ընկեր Ժորժ։ Սերո Խանզադյան
խիստ, սաստիկ ◆ Սաքոն ձեն արավ կանչեց զալում շներին։ Հովհաննես Թումանյան
վայրագ ◆ Խոսքը արյուն, գործը արյուն, մի զալում ու զոռբա խունխար։ (Ավետիք Իսահակյան)
կատաղի ◆ Նրա դիմացն ելավ հեռավոր գավառներից մեկի պատգամավորուհի Սավգյուլը` մի ճակատով զալում կնիկ` գյուղխորհրդի նախագահ։ Դերենիկ Դեմիրճյան
համարձակ ◆ Հարուստ էր հերը զալում սիրունի։ Հովհաննես Թումանյան

Բաղադրյալ բառեր

Թարգմանություններ
անգլերեն՝ расторопный, ловкий, хитрый գերմաներեն՝ դանիերեն՝ թուրքերեն՝ իսպաներեն՝ իտալերեն՝ հոլանդերեն՝ հունարեն՝ շվեդերեն՝ պորտուգալերեն՝ ռուսերեն՝ վրացերեն՝ ֆրանսերեն՝

Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայաստան», 1976։
Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։
Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։
Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան, Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։