անիրավացի կերպով մեկին իր հասանելիքը չտալ, հարստահարել ◆Նա բանվորներին զրկում է իրենց արդար վաստակից։ ◆Մենք պիտի… զրկենք նրանց իրանց ունեցածից, իրանց սիրած բանից։ (Ղազարոս Աղայան)
պակասության՝ նեղության դատապարտել ◆Քանի-քանիսն է նա ապրուստից զրկել: ◆Տքնությունն հաճախ ինձ արևից զրկել է։ Եղիշե Չարենց◆Մարդը մեզ արդեն զրկել է նախարարությունից։ Դերենիկ Դեմիրճյան◆Նա իրեն զրկել է ուրիշներին օգտակար լինելու համար։ ◆Արևը նրանց ամբողջ գերդաստանը զրկել է սարից, որ երբեք չգան։ (Ղազարոս Աղայան)
հանել՝ խլել մեկից մեկից մի բան, մեկին մի բանի առանց թողնել ◆Ազատությունից՝ աշխատանքից՝ ձայնի իրավունքից զրկել: ◆Հայ վաճառական, հայ վաճառական, խաբիր ու զրկիր եղբորդ։ Հովհաննես Թումանյան
(անդրադարձ նշանակությամբ) ինքն իրեն զրկանքների՝ նեղության դատապարտել, զրկանքնր կրել ◆Տարիներ շարունակ նազ զրկել էր իրեն՝ որդուն ուսման տալու համար։ ◆Ատելի է… ավարառությունը, հափշտակությունը, սպանույունը, ագահությունը, ուրիշներին զրկելը: (Րաֆֆի)◆Կարող են քեզ ճշմարիտ խելագար համարել և թագավորությունից զրկել: (Ղազարոս Աղայան)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
