ինքնատիրապետում

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

  • ՄՀԱ՝ [iŋkʰnɑtiɾɑpɛˈtum]

Դասական ուղղագրութեամբ՝

վանկեր՝ ինք•նա•տի•րա•պե•տում 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Գոյական

  1. ինքն իրեն տիրապետելը, հույզերն` ապրումները իր կամքին ենթարկելը, բարոյական հատկություն, որն արտահայտվում է մարդու հոգեկանի զգայական կողմը (զգացումները, էմոցիաները, ցանկությունները, սովորությունները, հակումները) վերահսկելու և իր գործունեությունը գիտակցաբար իր առջև դրված խնդիրների լուծմանն ու մարդկային համակեցության և սովորության մեջ ◆ Հարրածն ընկնում է գրգռման վիճակի մեջ, կորցնում է ինքնատիրապետումը: (Մամուլ)

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. ինքնատիրապետություն, ինքնիշխանություն, ինքնիշխում
  2. տե'ս ինքնազսպություն, ինքնազսպում

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Խմբագրությամբ Ի․ Ս․ Կոնի, Բարոյագիտական բառարան, Երևան, ««Հայաստան» հրատարակչություն», 1985 — 200 էջ։