խայթ

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝ խայթ

վանկեր՝ խայթ 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Բնիկ հնդեվրոպական՝ *khait-` *(s)k(h)ai-d/t- «խփել, բռնցքահարել, հրել, խթել» արմատից. հմմտ. լատիներեն caedō, cadō «խփել, կտրել», միջին վերին գերմաներեն heie «թակ, փայտե մուրճ»:

Գոյական

  1. խայթոցով ծակելը, խոցհելը՝ կծելը ◆ Աշտավորը և մայր մեղուների փորի վերջում կա ամուր խայթ, իսկ վերջինիս տակ թունավոր գեղձ։ (Դասագիրք) ◆ Օձն էլ ուղեց իր խայթը ցցի մեր կռնակներին։ (Հակոբ Հակոբյան)
  2. խայթոց, կիճ ◆ Նա մեռավ թունավոր խայթից։
  3. ◆ Եվ սիրախոց բանաստեղծը գիշերով ծածուկ թողեց արքունիքը՝ Լի-Սիի դյութիչ պատկերը հոգում և նրա գեղեցկության խայթը սրտում։ (Ավետիք Իսահակյան) ◆ Մի սուր խայթ խրվեց Գարեգինի սիրտը։ Սերո Խանզադյան ◆ Եվ կծու խայթը ներքին տանջանքի։ (Սմբատ Շահազիզ)
  4. ◆ Ձեզ թող չհավատեցնեն այսպիսի խայթերը։ (Րաֆֆի) ◆ Վահանի պես խիզախ խայթից սեպուհի պարարտ դեմքը կարմրեց։ (Գարեգին Սևունց)
  5. ◆ Տարին լվալու ճամփուն փոշին, խայթն արևուն բոցացայտ։ (Դանիել Վարուժան)
  6. ◆ Արյունոտիր իմ շրթունքները համբույրիդ խայթով։ (Ավետիք Իսահակյան)
  7. ◆ Պիտի հարբիմ հարբիմ անզուսպ, Մինչև գինին ընկճե ինձ։ Ու մոռանամ խայթը մահվան հույսերի մեջ երանության։ (Ավետիք Իսահակյան)

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. խայթոց, կիճ, շիթոց, կիծ, կիզ, կծիճ, խթան, խթիչ, խարտ,
  2. տե՛ս խայթվածք

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]