խեղկատակ

Վիքիբառարան-ից
խեղկատակ ծաղրածու

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝

Վանկեր՝ խեղ•կա•տակ 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Գոյական

  1. խալատում կամ բարձր իշխանական տներում ծառայող անձ, որի պարտականությունն Էր զվարճալի խոսքերով, կատակախոսություններով, սրամտություններով և այլն (պատմ․) ◆ Խնդրում եմ քեռի, մի ուսուցիչ պահիր, որ քո խեղկատակին սուր խոսել սովորեցնի:
  2. ծիծաղաշարժ արարքներով զվարճացնել իր տերերին կամ նրանց շրջապատի մարդկանց ու հյուրերին, ծաղրածու
  3. կրկեսում կամ լարախաղացության ընթացքում զվարճալի խոսքերով, սրամտություններով կամ ծիծաղ առաջացնող շարժումներով հանդիսականներին ուրախացնող խայտաճամուկ անճոռնի հագուստով անձ ◆ Ապագա Բառնայը դարձավ կրկեսային խեղկատակ: (Շիրվանզադե)
  4. հին կատակերգություններում ծիծաղաշարժ անձ, հերոս ◆ Դու խեղկատակի դեր էիր խաղում: Հովհաննես Թումանյան ◆ Դռների մեջ երևաց խայտաճամուկ հագուստով, արագագաթ գլխարկով գրիմ արած խեղկատակը: (Գարեգին Սևունց)
  5. անձ, որ ուրիշներին զվարճացնելու նպատակով կոտրատվում Է, զվարճախոսում, ծաղրածություն անում (խսկց․) ◆ -Տո Մարտո, քու տունը չքանդվի, տո մասխարա…Ամբողջ սրահը սկսեց հռհռալ: Տո զարկե՛ք էդ խեղկատակին: Հովհաննես Թումանյան

Ածական

  1. թեթևսոլիկ, անլուրջ, թեթևամիտ (անձ) (խսկց․)
  2. տե՛ս խեղկատակային ◆ Բաայց ինչո՞ւ հանկարծ, էլեգիական երգի փոխարեն մեջս մի խեղկատակ քրքիջ, խլրտում է ինչպես մի աներես տղա: (Եղիշե Չարենց)
  3. անկայուն ◆ Խեղկատակ բախտը կուտա չուզողին: Լևոն Շանթ

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. ծաղրածու (պատմ․), միմոս, հտպիտ, ծաղրարար
  2. ծաղրածու, սլխտի (գվռ․), շուն խաղացնող
  3. միմոս
  4. տե՛ս թեթևսոլիկ, թեթևամիտ

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]