խեղկատակ

Վիքիբառարան-ից
խեղկատակ ծաղրածու

Դասական ուղղագրութեամբ՝

Վանկեր՝ խեղ•կա•տակ 

Գոյական

  1. խալատում կամ բարձր իշխանական տներում ծառայող անձ, որի պարտականությունն Էր զվարճալի խոսքերով, կատակախոսություններով, սրամտություններով և այլն (պատմ․) ◆ Խնդրում եմ քեռի, մի ուսուցիչ պահիր, որ քո խեղկատակին սուր խոսել սովորեցնի: (Ուիլյամ Շեքսպիր)
  2. ծիծաղաշարժ արարքներով զվարճացնել իր տերերին կամ նրանց շրջապատի մարդկանց ու հյուրերին, ծաղրածու
  3. կրկեսում կամ լարախաղացության ընթացքում զվարճալի խոսքերով, սրամտություններով կամ ծիծաղ առաջացնող շարժումներով հանդիսականներին ուրախացնող խայտաճամուկ անճոռնի հագուստով անձ ◆ Ապագա Բառնայը դարձավ կրկեսային խեղկատակ: (Շիրվանզադե)
  4. հին կատակերգություններում ծիծաղաշարժ անձ, հերոս ◆ Դու խեղկատակի դեր էիր խաղում: (Հովհաննես Թումանյան) ◆ Դռների մեջ երևաց խայտաճամուկ հագուստով, արագագաթ գլխարկով գրիմ արած խեղկատակը: (Գարեգին Սևունց)
  5. անձ, որ ուրիշներին զվարճացնելու նպատակով կոտրատվում Է, զվարճախոսում, ծաղրածություն անում (խսկց․) ◆ -Տո Մարտո, քու տունը չքանդվի, տո մասխարա...Ամբողջ սրահը սկսեց հռհռալ: Տո զարկե՛ք էդ խեղկատակին: (Հովհաննես Թումանյան)

Ածական

  1. թեթևսոլիկ, անլուրջ, թեթևամիտ (անձ) (խսկց․)
  2. տե՛ս խեղկատակային ◆ Բաայց ինչո՞ւ հանկարծ, էլեգիական երգի փոխարեն մեջս մի խեղկատակ քրքիջ, խլրտում է ինչպես մի աներես տղա: (Եղիշե Չարենց)
  3. անկայուն ◆ Խեղկատակ բախտը կուտա չուզողին: (Լևոն Շանթ)

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. ծաղրածու (պատմ․), միմոս, հտպիտ, ծաղրարար
  2. ծաղրածու, սլխտի (գվռ․), շուն խաղացնող
  3. միմոս
  4. տե՛ս թեթևսոլիկ, թեթևամիտ

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Ստուգաբանություն[խմբագրել]