Այն անձը, որ աղջկա տուն գնալով ծնողներից աղջկան մեկի համար ամուսնության է խնդրում։ ◆Ես եմ էն աղջկա ուզողը․ Էգուց էլօր էլ խնամախոս պիտի ղրկենք։(Պերճ Պռոշյան)◆Դեռ մեր գեղումը ընչանք էսօր լսված չի,որ մեծ պասին խնամախոս ղրկեն։(Պերճ Պռոշյան)
Խնամախոսության արարողությունը։ ◆Տղաները աչքը գցումա մի աղջկա վրա։ Մարդ ա ղրկում հոր կուշտը, թե պտի ուզի։ Հաց են բերում, խնամախոսի մին թաս գինին խմում, աստված շնորհավոր անի, ասում, որ ֆլան օրը գան նշան դնեն։(Պերճ Պռոշյան)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
