Դասական ուղղագրութեամբ՝
վանկեր ՝ խնա•մա•տար
խնամք տանող՝ հոգացող, պահող-պահպանող (մարդ) ◆ Նժույգներից մեկը տեսնելով յուր ծերունի խնամատարին (Րաֆֆի)
(հզվդ․) ◆ Մելիք- Հյուսենը խնամատար (Լեո) խնամք տանող՝ խնամող անձ
այն անձը, որին հանձնարարվում է որևէ մեկի խնամակալությունը
մեկի խնամակալության տակ գտնվող (մարդ, երկիր ևն)
մեկի հովանավորությունը վայելող, մեկի հովանավորությանն ու պաշտպանությանը ապավինած մարդ
հետախույզի՝ լրտեսի մշտական հսկողության տակ գտնվող մարդ ◆ Այդ սպան երկար տարիներ հետևել էր Լեյին և լավ էր ճանաչում իր խնամարկյալին (Ա. Պոլտորակ)
Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայաստան», 1976։ Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան , Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։ Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան , Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։ Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2 ։
