համայնք

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝

վանկեր՝ հա•մայնք 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Գոյական

  1. նախնադարյան տնտեսակարգին հատուկ՝ մարդկանց հասարակական միավորման ձև, որը բնորոշվում է արտադրության միջոցների (լրիվ կամ մասնակի) ընդհանուր տիրապետությամբ և լիակատար կամ մասնակի ինքնավարությամբ
  2. (պատմ․) մեկ քաղաքի կամ գյուղի բնակչությունը որպես հասարակության ինքնավար կազմակերպություն
  3. (արևմտհ․) կոմունա
  4. (սոցաշխ․) մարդկանց հանրույթ, որն ունի ընդհանուր մշտական բնակության վայր, ամենօրյա կյանքում հանրույթի անդամները կախված են միմյանցից և իրականացնում են գործունեության զանազան ձևեր՝ ուղղված ընդհանուր կարիքների բավարարմանը
  5. վարչատերիտորալ ստորին միավոր որոշ երկրներում
  6. (սոց․) կենտրոնական հասկացություն սոցիոլոգիայում,որն օգտագործվում է և՛ դասական սոցիոլոգների, և՛ ժամանակակից սոցիոլոգների կողմից, նկարագրելու համար սոցիոլոգիական կազմակերպության հատուկ տեսակ,որտեղ գոյություն ունի առանձին անդամների կողմից նույնականացման ուժեղ զգացում համայնքի հանդեպ
  7. (մռկ․) մարդկանց խումբ կամ միավորում, որն ունի ընդհանուր նպատակներ

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. տե՛ս հասարակություն
  2. (եկեղ․) հոտ

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Աշոտ Եսայան, Սոցիալական ոլորտի բառարան («Հույսի կամուրջ» ՀԿ), Երևան, 2005 — 344 էջ։
  • Գրգեարյան Հ․Ղ․, Հարությունյան Ն․Մ․, Տնտեսական աշխարհագրության տեղեկատու բառարան (խմբ. Ավագյան Գ․Ե․), Երևան, ««Լույս» հրատարակչություն», 1982 — 408 էջ։
  • Սուսաննա Ասիկյան, Սոցիոլոգիա (Անգլերեն-հայերեն բացատրական բառարան), Երևան, ««Զանգակ» հրատարակչություն», 2015 — 208 էջ։
  • Մ․Խ․ Պողոսյան, Ֆրանսերեն-հայերեն ագրոէկոլոգիական և անտառագիտական տերմինների համառոտ բառարան (ՀԳԱ), Երևան, 2005 — 144 էջ։
  • Մ․Մ․ Ռոզենտալի, ՄՌ կառավարման բացատրական բառարան (Կասկադ Քնսալթընս), Երևան, 2012 — 68 էջ։
  • Մ․Մ․ Ռոզենտալի, Փիլիսոփայական բառարան (Հայաստան), Երևան, 1975 — 468 էջ։