հնչույթ

Վիքիբառարան-ից

Դասական ուղղագրութեամբ՝

Վանկեր՝ հ(ը)ն•չույթ 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Գոյական

  1. (լեզվբ․) լեզվի արտահայտության պլանի նվազագույն միավոր, որը ներկայացվում է որոշակի տարբերակիչ հատկանիշների ամբողջությունը, կարող է կատարել իմաստազատիչ դեր և իրացվում է համապատասխան հատկանիշներով բնորոշվող հնչյուններով (ֆոնեմա)

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. (լեզվբ․) հնչյուն, ֆոնեմա
  2. տե՛ս հնչյուն

Արտահայտություններ[խմբագրել]