հրամանագիր

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝

վանկեր՝ հ(ը)•րա•մա•նա•գիր 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Գոյական

  1. պետական իշխանության գերագույն մարմնի՝ օրենքի ուժ ունեցող, որոշում կամ կարգադրություն
  2. տե՛ս հրաման
  3. (իրավ․) լինում է նորմատիվային, այսինքն՝ իրավական նորմ պարունակող, և ոչ նորմատիվային (անհատական բնույթի, կիրառելի, օրինակ՝ հրամանագիր պարգևատրության մասին)

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. որոշում, հրաման

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Արեն Կոբալյան, Իրավաբանական համառոտ բացատրական բառարան, Վանաձոր, 2005 — 80 էջ։