ով

Վիքիբառարան-ից

Դասական ուղղագրութեամբ՝

Վանկեր՝ ով 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Դերանուն[խմբագրել]

  1. որպես հարցական դերանուն գործածվում է հարցում պարունակող նախադասությունների մեջ (առավելապես՝ սկզբում)՝ շնչավոր էակների ընդհանուր անվանման նշանակությամբ ◆ Ո՞վ քեզ ծեծեց, Մարո ջա՜ն, ո՞վ անիծեց, Մարո ջա՜ն: (Հովհաննես Թումանյան)
  2. հռետորական հարցման և բացականչության մեջ՝ ոչ ոք, ոչ մեկը նշանակությամբ ◆ Եվ ո՞վ սիրտ ունի մերկ ծառի նման՝ կանգնել աշխարհի հողմերին պատվար: (Ավետիք Իսահակյան)
  3. նույնպիսի խոսքերում՝ արհամարհական իմաստով՝ սրա՜ն տեսեք նշանակությամբ ◆ Ո՜վ է մեզ խորհուրդներ տալիս:
  4. նույնպիսի խոսքերում՝ ամեն ոք, ամեն մարդ նշանակությամբ ◆ Եվ ո՞վ կարող էր չհիանալ նրա գեղեցկությամբ:
  5. ցուցական դերանվան նշանակությամբ՝ որը նշանակությամբ ◆ Հազար երանի՜, ով իր ժողովրդի հետ ու նրա համար ապրեց:
  6. բաշխական նշանակությամբ գործածվում է կրկնությամբ՝ մեկը... մեկը, ոմանք... ոմանք նշանակությամբ ◆ Ով ետ եկավ շապիկի թևքը ճոճելով, ով՝ փայտե ոտքը թխկացնելով, ով՝ սպասելով մնաց թեկուզ անթև, թեկուզ անոտ որդուն, ամուսնուն, եղբորը: (Հակոբ Մանանդյան)
  7. հակադրական-հեգնական իմաստով՝ ցույց է տալիս հակադրվող անձերից մեկի անարժանությունը՝ ժխտելիությունը ևն՝ սա..., իսկ նա, այս մեկը... մյուսը նշանակությամբ ◆ Հայրենիքի թշվառության համար մտածողն ու գործողն ով, առաջնակարգ հյուրանոցում ապրողն ով: (Լեո) ◆ Փլավն ում են տվել, ախորժակն՝ ում:
  8. կոչական բառ, որ դրվում է՝
    1. այն բառից առաջ, որին ուղղվում է խոսքը ◆ Ձա՛յն տուր, ո՜վ ծովակ: (Րաֆֆի)
    2. զգացական, հռետորական խոսքերում՝ գոյականից առաջ՝ արտահայտելով զարմանք, սարսափ, հիացմունք ևն ◆ Մտնում է պալատ և, ո՜վ զարմանք,- տեսնում հենց այն մարդուն, որին ինքը հանդիպել էր ճանապարհին:

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. ոչ ոք, ոչ մեկը
  2. ամեն ոք, ամեն մարդ

Արտահայտություններ[խմբագրել]

  1. ով ասես - ամենքը, ամեն մարդ
  2. ով գիտե - հայտնի չէ, չգիտեմ, ոչ ոք չգիտե
  3. ով վոր - ամեն մեկը, յուրաքանչյուրը
  4. ում ես ասում - ոչ ոք չի լսում՝ ուշադրություն չի դարձնում
  5. ով ուզում է լինի - որևէ խտրություն՝ ընտրություն չե անում, բոլորն ել ինձ համար միևնույն են