խամրել

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝

վանկեր՝ խամ•րել 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Բայ

  1. թարմությունից զրկվել, թառամել (բույսի՝ տերևի՝ ծաղկի մասին) ◆ Հանեց ծոցեն վարդը խամրած։ (Ակսել Բակունց) ◆ Արևիկի դեմքը նման էր խամրած շուշանի։ Սերո Խանզադյան
  2. փայլը՝ գույնը կորցնել, գունաթափվել ◆ Խամրած արծաթի գույնով ուրվանում էր Արագածի ձյունապատ գագաթը։ (Ավետիք Իսահակյան)
  3. (փխբ․) եղծվել, փչանալ, գեղեցկությունը կորցնել ◆ Խամրել գեղեցկությունը: ◆ Ամեն մեկի կյանքում լինում են պահեր, երբ մարդ թառամում է, խամրում։ Անահիտ Սեկոյան ◆ Իմ հույզերը, օ՜, խամրում են, օ՜ , խամրում ու մահանում են։ Սարմեն
  4. (փխբ․) թուլանալ, տկարանալ, աղոտանալ ◆ Ասես աստղերն էլ ահավոր շոգից խամրել և թույլ առկայծում են։ (Բոգդան Վերդյան)
  5. (փխբ․) ազդեցությունը՝ նշանակությունը կորցնել, նսեմանալ {{օրինակ|Հերոսների փառքը երբեք չի՛ խամրի: ◆ Եվ հորդ արցունքների մեջ խամրեցին նրա աչքերը։ (Ավետիք Իսահակյան) ◆ Խամրես պիտի զիս։ (Դանիել Վարուժան) ◆ Այդ երգը չի խամրել մեր օրերում։ (Դասագիրք) ◆ Զառամյալ մարդ էր, դանդաղ խամրեց։

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. թառամել, թոշնել, թոռոմել, թարշամել, թորշոմել, խամրանալ, (գվռ․)՝ թոռմել, թոռմշկել, թոռմտել, թոռմըռտկել
  2. տե՝ս խունանալ, գունաթափվել
  3. տե՝ս եղծվել, փչանալ
  4. տե՝ս թուլանալ, տկարանալ
  5. տե՝ս աղոտանալ
  6. տե՝ս նսեմանալ

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]