շարահարություն
Հայերեն
- ՄՀԱ՝ [ʃɑɾɑhɑɾutʰˈjun]
Դասական ուղղագրութեամբ՝
վանկեր՝ շա•րա•հա•րութ•յուն
Գոյական
- այն, ինչ շարահարված է, խոսք, արտահայտություն
- շարահարելու եղանակը, կարգը
- շարադասություն
- կապակցություն, ներքին կապ
- (լեզվբ․) ստորադասության այն տեսակը, երբ երկրորդական նախադասությունը գլխավոր նախադասության հետ կապվում է առանց որևէ կապակցական բառի․ օր՝․ «մարդ կա՝ հազար արժի, մարդ կա մին չարժի»
- տե՛ս շարադասություն
Հոմանիշներ
[խմբագրել]- խոսք, արտահայտություն
- տե՛ս կապակցություն
- տե՛ս շարադասություն
Արտահայտություններ
[խմբագրել]Բաղադրյալ բառեր | |
Թարգմանություններ | |
|
Ստուգաբանություն
[խմբագրել]Աղբյուրներ
[խմբագրել]- Էդուարդ Բագրատի Աղայան, Արդի հայերենի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայաստան», 1976։
- Հրաչյա Աճառյանի անվան Լեզվի Ինստիտուտ, Ժամանակակից հայոց լեզվի բացատրական բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1969։
- Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիայի Հրատարակչություն», 1967։
- Աշոտ Մուրադի Սուքիասյան, Հայոց լեզվի հոմանիշների բացատրական բառարան, Երևան, «Երևանի Պետական Համալսարան», 2009։
- Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230 էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
- Հ.Զ. Պետրոսյան, Ս.Ա. Գալստյան, Թ.Ա. Ղարագյուլյան, Լեզվաբանական բառարան, Երևան, «Հայկական ՍՍՀ Գիտությունների Ակադեմիա», 1975 — 328 էջ։