իր իշխանությունը տարածել մի բանի վրա, իշխել, իշխանություն ունենալ ◆Այն ժամանակ Բակուրն էր տիրապետում Սյունիքում։
(փխբ․) գերիշխել, գերիշխող տեղ գրավել, իշխել ◆Թյուր վճիռները հոն ալ կտիրապետեն:(Գրիգոր Զոհրապ)
տիրել, գրավել ◆Ցլիկ Ամրամը… տիրապետեց Ուտիքն ու Սևորդյաց ձորը։(Մուրացան)
ունենալ որպես սեփականություն ◆Նա էր տիրապետում այդ կալվածքներին։
իրեն ենթարկել, իրեն հնազանդեցնել, իր ազդեցությանը՝ իր ուժին՝ հմայքին ենթարկել ◆Շամիրամ տիրապետել է իմ սրտին։(Նաիրի Զարյան)
լավ իմանալ, որևէ բանից կատարելապես կարողանալ օգտվել, որևէ գործում հմուտ լինել, կարողանալ գործածել ◆Պետք է տիրապետել գոնե մեկ օտար լեզվի։◆Տիրապետել գրելու արվեստին։
ի վիճակի լինել (իր մարմնի անդամները) գործունեության մեջ դնելու ◆Նա վերջին անգամ հավաքեց իր հոգու ամբողջ ուժը, կարողացավ տիրապետել իր ձեռքին։(Վահրամ Փափազյան)
(փխբ․) կարողանալ զսպել՝ ղեկավարել (զգացումները, մտքերը և այլն) ◆Նա այլևս չկարողացավ տիրապետել իր մտքերին։
(փխբ․) տիրել, համակել, պատել ◆Ցուցարարներին աստիճանաբար սկսեց տիրապետել զայրույթը։Կ. Ռյուկման
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։