սովոր

Վիքիբառարան-ից

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝ սովոր

Վանկեր՝ սո•վոր 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Ծագումն անհայտ է:

Ածական

  1. որևէ բանի վարժված՝ ընտելացած՝ սովորած ◆ Այ սարի սովոր աղջիկ: (Հովհաննես Թումանյան)
  2. վարժ, որոշակի վարժության հմտացած ◆ Մինասյանը սովոր ձեռքով տեղափոխում էր իր և Աշխենի իրեղենները: (Նար-Դոս)
  3. հայտնի, ծանոթ ◆ Լսվեց սովոր ոտնաձայնը:
  4. մեկի՝ մի բանի համար սովորական դարձած, սովորական բնույթ կրող ◆ Այդ ապարանքը սովոր էր ամբողջ գիշերը վառված լինել: (Րաֆֆի)
  5. սովորություն դարձրած՝ սովորություն ունեցող ◆ Ես սովոր չեմ մարդկանց առաջ գլուխ խոնարհել:

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. ընտել, վարժ, (գվռ․) սովրուկ, սորվուկ, սովորցուկ
  2. տե՛ս հայտնի, ծանոթ

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]