(կրոն․) աղաչանք՝ դիմում սրբերին և աստծուն՝ խնդիրքով՝ գոհությամբ՝ ուխտով ◆Բոլոր սուրբ գրքերը, բոլոր աղոթքներն ու մաղթանքները այդ լեզուներով էին կատարում։(Րաֆֆի)
աղոթելու գործողությունը, աղոթելը ◆Աղոթքը լմնցավ, ծուփքը հանդարտ էր անշուշտ ու հոգին թեթևցեր։(Միսաք Մեծարենց)
Սերգեյ Աշոտի Գալստյան, Դպրոցական բառակազմական բառարան (Դպրոցական մատենաշար) (խմբ. Հովհաննես Զաքարյան), Երևան, ««Զանգակ-97» հրատարակչություն», 2011 — 230էջ, ISBN 978-99941-1-933-2։
Սերգեյ Իշխանյան, Հունական դիցաբանության տեղեկատու բառարան (Վան Արյան), Երևան, 2006 — 392էջ։
