խոսք

Վիքիբառարան-ից

Հայերեն

Արտասանություն

Դասական ուղղագրութեամբ՝ խօսք

Վանկեր՝ խոսք 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Հավանաբար փոխառություն իրանական աղբյուրից՝ *vaxs (< *vaxša) ձևի դրափոխությամբ:

Գոյական

  1. խոսելու ունակություն, մտքերը բառերով արտահայտելու կարողություն ◆ Ձախ կիսագնդում ընկած են խոսքի կենտրոնները, որոնք հատուկ են միայն մարդուն:
  2. լեզվի իրական դրսևորումը՝ որպես հաղորդակցման միջոց ◆ Նախադասություններով արտահայտված ամբողջական միտքը կամ մտքերի ամբողջականությունը կոչվում է խոսք (դասագիրք):
  3. առհասարակ՝ լեզու
  4. այն, ինչ որ խոսվում՝ խոսվելու է, խոսվածը, ասածը, ասելիքը ◆ Ու՞մ հոգեհամբյուր խոսքը կլսեմ: (Եղիշե Չարենց) ◆ Լսեք իմ խոսքը. Դեռևս բոլորը չեմ ասել: (Ակսել Բակունց)
  5. խոսակցություն, զրույց ◆ Բայանդուր իշխանը ընդատեց նրանց խոոսքը: (Րաֆֆի) ◆ Ամեն անգամ այդ տղան գակիս է խանգարում է մեր խոսք:
  6. նախադասություն, արտահայտություն ◆ Ավաը երկու խոսք գրելու համար մի խոսք է ասել: (Ակսել Բակունց)
  7. ասացվածք, առած ◆ Հիմ՛ի նոր եմ հասկանում էն հին խոսքը, «Մարդ ինչ անի իրեն կանի»: (Հովհաննես Թումանյան) ◆ Ջուր տուր դու մեր դաշտերին, լույս տուր ու գնա, հնուց՝ ասված խոսք է սա՝ էսպես չի մնա: (Սարմեն)
  8. բառ ◆ Երեծխաներից… ոչ մենը չի հասկանում մի խոսք անգամ իր մայրենի լեզվով: (Րաֆֆի) ◆ Չկարողացա վոչ վոքի ասել «Հայրիկ ու մայրիկ» սրբազան խոսքեր: (Հովհաննես Թումանյան)
  9. խոստում, հանձնառություն ◆ եղեք հավատարիմ դուք ձեր սուրբ խոսքին: (Սարմեն)
  10. ճառ, ելույթ, բանախոսություն, ներածական՝ բացման խոսք ◆ Վերատեսուչը իր խոսքը վերջացրեց… դիմելով հասարակությանը: (Րաֆֆի)
  11. երգի վերածված՝ ձայնագրված ոտանավոր ◆ «Այ վարդ» երգի երաժշտությունը Սպենդարյանինն է իսկ խոսքը՝ Ծատուրյանինը:
  12. շարադրանքը, գրածը ◆ Որպեսզի վաղը նա այդ թերթերից գուրգուրանքով հաներ իր խոսքը կենդանի և խնամքով հանձներ տպագրյալ գրին: (Եղիշե Չարենց)
  13. պատգամ, պատվեր, խրատ ◆ Քրիստոսին խոսքը ծամածռեցին ստրկության օրենքներն օրհնաբանելով: (Սիամանթո) ◆ Ճշմարիտ ես փորձով գիտեմ ու խոսքերս մի մոռանա:
  14. բամբասանք, չարախոսություն
  15. լեզվի ոճ, խոսքային այս կամ այն տեսակը ◆ Բանավոր՝ գրավոր՝ հեղինակային՝ չափածո խոսք:
  16. (փխբ․) միտք, նշանակություն, իմաստ ◆ Շատ քչերն են ըմբռնում լռության խոսքը: (Մուրացան)
  17. հրաման ◆ Քո խոսքով են ողջ նստում, վեր կենում: (Հովհաննես Թումանյան)
  18. հարց, խնդիր ◆ Խոսքը վերաբերում է այն բանին, որ…
  19. խոսելու հերթը՝ իրավունքը ◆ Խոսքը տրվում է Մխիթարյանին:
  20. գործով չարդարացված՝ գործի չվերածված խոստում՝ հայտարարություն ◆ Շատ բաներ խոստացան ու առաջարկեցին, բայց այդ բոլորը մնացին իբրև դատարկ խոսքեր:
  21. նախադասություն, քերականական ձևավորումով առարկայի ստորոգումը ներկայացնող բառ կամ բառերի կապակցություն, որ արտահայտում է ինչպես օբյեկտիվ իրականությունը, այնպես էլ խոսողի վերաբերմունքն այդ իրականության նկատմամբ
  22. ասք, հեքիաթի ձևով ժողովրդական զրույց, որի հիմքում ընկած է լինում իրական դեպք՝ իրադարձություն, պատմազրույց
  23. զրույց, ասուլիս

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. խոսունակություն, խոսողություն
  2. նախադասություն
  3. բարբառ, ենթաբարբառ, գավառաբարբառ
  4. խոսելիք
  5. տե՛ս խոսակցություն
  6. ճառ, կատարում
  7. տե՛ս ճառ
  8. տե՛ս խոստում
  9. տե՛ս պատգամ
  10. տե՛ս նշանադրություն

Արտահայտություններ[խմբագրել]

  1. խոսք անել - խոսել, խոսք ասել ◆ (Հայը) իր ահավոր աղետի օրերում խոսք է անում ու մտածում իր գրականությունը պաշտպանելու մասին։ (Հովհաննես Թումանյան)
  2. խոսք առնել
  3. # որևէ մեկից խոստում ստանալ մի բան անելու՝ տալու ◆ Նա խոսք առավ մեզնից, որ երեք օրվա ընթացքում մեզնից ամեն մինը մի բրոշյուր գրի։ (Վահան Տերյան) ◆ Բարեկամս մինչև որ խոսք չառավ ինե… չթողուց զիս։ (Գրիգոր Զոհրապ)
  4. # հրապարակով խոսելու իրավունք ստանալ ◆ Քաղաքից եկած երիտասարդները խոսք կառնեին ողջույնի։ (Ակսել Բակունց)
  5. խոսք ասել - խոսել ◆ Հրաման տուր խոսք ասեմ։ (Հովհաննես Թումանյան)
  6. խոսք բանալ՝ բացել՝ բաց անել - սկսել խոսել ◆ Ուզում էր խոսք բանալ պատերազմի մասին։ (Դերենիկ Դեմիրճյան) ◆ Երգիչն էսպես խոսք բաց արավ։ (Հովհաննես Թումանյան)
  7. խոսք բացվել - խոսակցություն սկսվել, խոսվել ◆ Երբ նրա մասին խոսք է բացվում, կինը իրավունք չունի նրա անունը արտասանելու։ (Րաֆֆի) ◆ Խոսք բացվեց Սայաթ-Նովայի անվան վրա։ (Հովհաննես Թումանյան)
  8. խոսք գլորել
  9. # խոսել
  10. # մեկից որևէ գաղտնիք՝ լուր և այլն իմանալու համար դրանց անուղղակիորեն առնչվող մի բան ասել
  11. # ակնարկ անել, որևէ հաճոյախոսական կամ այլ բնույթի թեթև խոսք ասել
  12. # սկսել խոսել
  13. խոսք գցել
  14. # խոսել ◆ Դրանց մասին էստեղ ուզում են խոսք գցել ամերիկացիների հետ։ (Հովհաննես Թումանյան)
  15. # մեկից որևէ գաղտնիք՝ լուր և այլն իմանալու համար դրանց անուղղակիորեն առնչվող մի բան ասել ◆ Այդ մասին նա խորամանկորենն խոսք գցեց, բայց ես չհասկանալուն տվի։
  16. # ակնարկ անել, որևէ հաճոյախոսական կամ այլ բնույթի թեթև խոսք ասել ◆ Ու երբ քաջությունից, խելքից, հանճարից մոտը խոսք են գցում, ծիծաղում է։ (Հովհաննես Թումանյան) ◆ Ինքն էլ հաճախ խոսք է գցել վարպետին։ (Գեղամ Սարյան)
  17. # սկսել խոսել ◆ Արսենը խոսք գցեց որսի գնալու մասին։ (Դերենիկ Դեմիրճյան)
  18. խոսք գտնել - (գործածվում է ժխտական և հարցական ձևով) անհարմար վիճակի մեջ ընկնելով կամ ճշմարտության դեմ-հանդիման կանգնելով՝ չգիտենալ ինչ ասել ◆ Խոսք չէր գտնում պատասխանելու։ (Րաֆֆի) ◆ Խոսք գտնո՞ւմ էր, որ խոսեր։
  19. խոսք դարձնել
  20. # նկատողությանը՝ դիտողությանը պատասխանել
  21. # չենթարկվել
  22. խոսք դուրս քաշել - մեկից խորամանկությամբ որևէ գաղտնիք դուրս կորզել ◆ Աշխատում էր խոսք դուրս քաշել։ (Գարեգին Սևունց)
  23. խոսք ելնել
  24. # լեզու առնել, սկսել խոսել
  25. # համարձակություն ստանալ, հանդգնել
  26. # իրեն զգացնել տալ, բորբոքվել ◆ Խոսք ելնել կուզե արյունը վազուն։ (Ռուբեն Սևակ)
  27. խոսք ընել - խոսել, խոսք ասել ◆ Թող չեն տար, որ երկու խոսք ընեմ։ (Հակոբ Պարոնյան)
  28. խոսք ընկնել - խոսակցություն սկսել, խոսք բացվել ◆ Երբ խոսք էր ընկնում աղջիկ տալու և առնելու մասին, Սանդուխտին էր մտաբերում։ (Ակսել Բակունց) ◆ Անցյալ օրը քո մասին խոսք է ընկնում մի տիկնոջ մոտ։ (Հովհաննես Թումանյան)
  29. խո՞սք է թե - իհարկե, ինչ խոսք, այն էլ ինչպես ◆ Երեկ լավ զվարճացա՞նք, − Խո՞սք է թե զվարճացանք։
  30. խոսք(եր) թափել - տե՛ս լեզու թափել
  31. խոսք թռցնել
  32. # միամտաբար՝ ակամա որևէ բան ասել՝ գաղտնիք հայտնել և այլն
  33. # խորամանկությամբ մեկից մի գաղտնիք իմանալ, խոսք պոկել
  34. խոսք լինել - խոսակցություն տեղի ունենալ՝ խոսք բացվել, խոսվել ◆ Որտեղ հայերի և հայոց երկրի վրա խոսք է լինում, նա միշտ համակրությամբ է խոսում։ (Րաֆֆի)
  35. խոսք խառնել - երկու կամ մի քանի անձերի միջև խռովություն գցելու համար գրգռիչ խոսք ասել ◆ Քեզ լավ հասկանում ենք, խոսք ես խառնում։
  36. խոսք խնդրել - խոսելու համար թույլտվություն ուզել ◆ Խոսք է խնդրում ուսանողության ներկայացուցիչը։
  37. խոսք խոսքի հասնել - երկուստեք իրար վիրավորական խոսքեր ասել, խոսակցությունը բորբոքվել, խոսքով իրար պատասխանել, վեճի բռնվել ◆ Խոսք խոսքի հասավ, Չատին մի քանի կոշտ խոսքեր ասավ։ (Հովհաննես Թումանյան)
  38. խոսք խոսքի տալ - որևէ հարցում համաձայնության գալ, միաբանվել ◆ Նրանք խոսք խոսքի տվին և գործը գլուխ բերին։
  39. խոսք խորաթա - տե՛ս խոսքուզրույց
  40. խոսք կա՞ - ասելիք ունե՞ք, եթե ասելիք ունեք, խնդրեմ ◆ Եթե այս մասին խոսք կա, ժամանակ ունենք, կարող եք խոսել։
  41. խոսք կապ - տե՛ս խոսքակապ ◆ Վաղը ես Անիկին խոսք կապ պիտի տամ։ (Գրիգոր Զոհրապ)
  42. խոսք կապել - միաբանվել, որևէ գործ, արարք կատարելու համար համաձայնության գալ
  43. խոսք կորզել - խորամանկությամբ մեկից մի գաղտնիք իմանալ, խոսք պոկել ◆ Շատ աշխատեց մի խոսք կորզել նրա բերանից։ (Ավետիք Իսահակյան)
  44. խոսք կռվեցնել - վիճաբանել, խոսքակռիվ տալ ◆ Խոսք եք կռվեցրել, արյուն հո չարի՞ք (Հովհաննես Թումանյան)
  45. խոսք հասկացնել - որևէ բանում համոզել, հորդորել որևէ բան անելու՝ տալու և այլն ◆ Նրան խոսք հասկացնել չի լինում։
  46. խոսք հասնել
  47. # տեղեկություն՝ լուր իմացվել ◆ Անպայման խոսք է հասել նրան, որ քիթը կախել է։
  48. # (առանձնապես ժխտական) իրավունք ունենալ խոսելու ◆ Ես էլ ժողովի մասնակից եմ, ինձ էլ է խոսք հասնում։ ◆ Քեզ խոսք չի հասնում, ձայնդ կտրիր։
  49. խոսք հարուցել (հարուցանել) - խոսել, խոսք բանալ ◆ Լավ կլինի, որ էս մասին խոսք չհարուցանես։ (Հովհաննես Թումանյան)
  50. խոսք ձգել
  51. # խոսել ◆ Եվ դուք դեռ համարձակվում եք հառաջադիմության մասին խոսք ձգել։ (Հովհաննես Թումանյան)
  52. # մեկից որևէ գաղտնիք՝ լուր և այլն իմանալու հմար դրանց անուղղակիորեն առընչվող մի բան ասել
  53. # ակնարկ անել, որևէ հաճոյախոսական կամ այլ բնույթի թեթև խոսք ասել
  54. # սկսել խոսել
  55. խոսք ման ածել - մեկի ասածները մյուսին հայտնելով գժտություն առաջ բերել, խոսք տանել-բերել ◆ Ինքդ գիտես, որ ես խոսք ման ածող չեմ ու բամբասել չեմ սիրում։ (Սերո Խանզադյան)
  56. խոսք նետել
  57. # անուղղակի վիրավորական կամ հաճոյական թեթև խոսք ասել ◆ Ի՞նչ ես աղջիկներին խոսք նետում։
  58. # մեկից որևէ գաղտնիք՝ լուր և այլն իմանալու համար դրանց անուղղակիորեն առնչվող մի բան ասել
  59. խոսք շպրտել - վիրավորական խոսք ասել ◆ Ուզեցի մի սուր խոսք շպրտել երեսին։ (Սերո Խանզադյան)
  60. խոսք որսալ - խորամանկությամբ մեկից մի գաղտնիք իմանալ, խոսք պոկել
  61. խոսք չկա
  62. # հրաշալի է՝ ոչ մի թերություն չունի ◆ Ինչ վերաբերում է աղջկան, խոսք չկա, ուղղակի գեղեցկուհի է։
  63. # ճիշտ է, այդպես է, համաձայն եմ, առարկություն չկա
  64. խոսք չունենալ
  65. # հրաշալի է՝ ոչ մի թերություն չունի ◆ Թուղթն ու տիպը էլ խոսք չունի։ (Հովհաննես Թումանյան)
  66. # ճիշտ է, այդպես է, համաձայն եմ, առարկություն չկա ◆ Լավ զբաղմունք ես գտել, խոսք չունեմ։ (Սերո Խանզադյան) ◆ Լավ է, խոսք չունեմ, − չորս կողմը ցույց տալով ասաց Հրայրը։ (Բոգդան Վերդյան)
  67. խոսք պոկել - խորամանկությամբ մեկից մի գաղտնիք իմանալ, խոսք պոկել
  68. խոսք վերցնել - խոսելու թույլտվություն ստանալ ◆ Լևոնն էլ ուզեց խոսք վերցնել և ավելացնել, որ ճանապարհների նորոգման վրա ուշադրություն չեն դարձնում։ (Ակսել Բակունց)
  69. խոսք(ը) վեր գալ - խոսակցություն սկսվել, խոսվել ◆ Եվ եթե խոսքը վեր է գալիս Օսեփի վրա, մի ջահել վրա է բերում։ (Ակսել Բակունց)
  70. խոսք տալ
  71. # խոսքով որևէ հանձնարարություն ստանձնել ◆ Բայց ես այդ պարոններին դեռ խոսք չեմ տվել։ (Րաֆֆի)
  72. # նշանտուքի՝ ամուսնության համաձայնություն հայտնել (ծնողների կամ աղջկա կողմից) ◆ Խոսք են տվել վաղը գնում ենք աղջկան նշանելու։
  73. # խոսելու իրավունք տալ, ձայնը տալ ◆ Նրանք լռելյայն պայմանավորվեցին խոսք տալ երկու նախարարներին։ (Դերենիկ Դեմիրճյան)
  74. խոսք տանել - վիրավորական խոսքը հանդուրժել ◆ Մի հասարակ խոսք տանել չես կարողանում։ (Սերո Խանզադյան)
  75. խոսք տանել-բերել - մեկի ասածները մյուսին հայտնելով գժտություն առաջ բերել, խոսք ման ածել
  76. խոսք տանող-բերող- խառնակիչ, խաբարբզիկ ◆ Խոսք տանող-բերող է, դրանից զգույշ մնացեք։
  77. խոսք ուզել
  78. # ելույթ ունենալու թույլտվություն խնդրել, ձայն խնդրել ◆ Նա խոսք չի ուզել, ինչո՞ւ ես խոսք տալիս։
  79. # խոստում՝ համաձայնություն խնդրել ◆ Նա աղջկանիցս խոսք չի ուզել։ (Անահիտ Սեկոյան)
  80. խոսք ու զրույց
  81. # խոսակցություն, զրույց ◆ Ավելի շատ խոսք ու զրույց կար գրասենյակներում։ (Ակսել Բակունց)
  82. # խոսքակռիվ, վիճաբանություն ◆ Խոսք ու զրույց էր, անցավ գնաց։
  83. # բամբասանք, ասեկոսե ◆ Խոսք ու զրույց է, շատ մի հավատա։
  84. խոսք ու զրույց անել
  85. # զրուցել, խոսակցել ◆ Խոսք ու զրույց արին ու քնով անցան։ (Գարեգին Սևունց)
  86. # խոսքակռիվ տալ, վիճաբանել ◆ Վեց շահու արժեքն ինչ է, որ դրա համար խոսք ու զրույց ես անում։ (Ակսել Բակունց)
  87. # բամբասել, չարախոսել
  88. խոսք ու զրույց բացվել - խոսակցություն սկսվել
  89. խոսք ու զրույց դառնալ, խոսք ու զրույցի առարկա՝ նյութ դառնալ - բամբասանքի՝ չարախոսության նյութ դառնալ, բամբասվել, չարախոսվել ◆ Դարձել էի գյուղում խոսք ու զրույց։ (Համո Սահյան)
  90. խոսք ու զրույցի առարկա՝ նյութ դարձնել - մեկին բամբասել, չարախոսել
  91. խոսք ու զրույց լինել
  92. # խոսակցություն տեղի ունենալ, զրույց լինել ◆ Գյուղում խոսք ու զրույց լինելուց հետո նրանք խլշում էին ականջները։ (Ակսել Բակունց)
  93. # բամբասանք՝ ասեկոսե տեղի ունենալ
  94. # խոսքակռիվ՝ վիճաբանություն կատարվել
  95. խոսք ուղղել
  96. # խոսքով մեկին դիմել
  97. # վիրավորական խոսք ասել ◆ Դարձյալ մտածած էի պարահանդեսին մեջ մեկ քանի խոսք ուղղել յուր սիրուհվույն։ (Տիգրան Կամսարական)
  98. խոսք ունենալ
  99. # ասելու բան ունենալ, խոսել կամենալ ◆ Եթե կարելի է, մի քանի խոսք էլ ես ունեմ։
  100. # ելույթի՝ ճառի և այլնի համար իրավունք ստանալ, ձայն ստանալ
  101. խոսք ու վեճ վերցնել՝ ուզել - վիճելի՝ առարկելի՝ հեշտությամբ չլուծվող լինել, խոսակցություն՝ վեճի տեղիք տալ ◆ Այդ հարցը դեռ շատ խոսք ու վեճ կվերցնի։
  102. խոսք փոխանակել - թեթև զրուցել ◆ Մի քանի խոսք է փոխանակում և… գնում։ (Գարեգին Սևունց) ◆ Մարդ չէր գտնում, որի հետ մի խոսք փոխանակել կարողանար։ (Դերենիկ Դեմիրճյան)
  103. խոսք քաշել - խորամանկությամբ մեկից մի գաղտնիք իմանալ, խոսք պոկել, խոսք կորզել ◆ Դու ուզում ես ինձնից խոսք քաշել: (Րաֆֆի)
  104. խոսքը ականջը ընկնել - ասված խոսքը՝ բամբասանքը իմացվել ◆ Խոսքս ականջն է ընկել, ինձնից վիրավորվել է։
  105. խոսքը ականջը չմտնել - խրատը բանի տեղ չդնել, ասված խոսքը հաշվի չառնել ◆ Ականջը բնավ չէր մտներ քահանային խոսքերը։ (Հակոբ Պարոնյան)
  106. խոսքը անել
  107. # մեկի պատվերը՝ խնդիրքը կատարել
  108. # հանձն առած որևէ պարտականություն՝ սպառնալիք՝ խոստում և այլն կատարել, խոսքի տերը լինել ◆ Ամենքը հույս ունեին, որ Մեծ Տիկինը կմոռանար իր վճիռը, բայց տեսան, որ սա իր խոսքն արեց։ (Դերենիկ Դեմիրճյան)
  109. # բամբասել
  110. խոսքը անցնել՝ անց կենալ - հեղինակություն ունենալ, հարգվել, ասած խոսքը հաշվի առնել ◆ Նրա խոսքը հիմնարկում չի անցնում։
  111. խոսքը անցուկ (արևմտհ․) - ազդեցիկ, հեղինակություն ունեցող
  112. խոսքը առաջ գցել
  113. # շարունակել խոսել, շարունակել ասել
  114. # ասածը պնդելով անցկացնել, ասածն անել տալ
  115. խոսքը առաջ տանել
  116. # շարունակել խոսել, շարունակել ասել ◆ Խոհարարն առաջ տարավ իր խոսքը և ասաց։ (Լեո)
  117. # ասածը պնդելով անցկացնել, ասածն անել տալ ◆ Նա մեծ դժվարությամբ խոսքը առաջ տարավ։
  118. խոսքը արժեք՝ գին ունենալ - հեղինակություն ունենալ, հարգվել, ասած խոսքը հաշվի առնել ◆ Իմ խոսքը գին չունի այս տան մեջ։ (Գարեգին Սևունց)
  119. խոսքը բանի տեղ անցնել (մեծ մասամբ ժխտական)
  120. # ասածը ընդունվել, ասածը կատարել
  121. # հարգվել
  122. խոսքը բանի տեղ չդնել
  123. # ասածը չընդունել՝ չկատարել
  124. # չհարգել
  125. խոսքը բերանից աքցանով հանել՝ քաշել - դժվարությամբ խոսեցնել ◆ Լուռ նստել է, հազիվ խոսքը աքցանով ենք հանում բերանից։
  126. խոսքը բերանի մեջ (բերանում) մնալ - խոսքը որևէ պատճառով ընդհատվել՝ խանգարվել ◆ Իմ խոսքս բերանիս մեջ կը մնա։ (Հակոբ Պարոնյան)
  127. խոսքը բերանի մեջ (բերանում) թողնել - խոսքը ընդհատել՝ խանգարել՝ ընդմիջել
  128. խոսքը բերանի մեջ (բերանում) ձգել - խոսքը ընդհատել՝ խանգարել՝ ընդմիջել
  129. խոսքը բերանում լինել - ասելիքը դեռ չվերջացնել (ասվում է, երբ մի անակնկալ դիպված ընդհատում է խոսքը) ◆ Խոսքը բերանում էր դեռ, երբ բակը մտավ հաջու մեծ որդին։ (Սարմեն)
  130. խոսքը բռնել - խոստումը կատարել
  131. խոսքը գետինը գցել - տրված հանձնարարությունը՝ խնդիրքը՝ պատվերը չկատարել՝ մերժել ◆ Երբ եմ դավաճանել քեզ և խոսքդ գետինը գցել։ (Դերենիկ Դեմիրճյան)
  132. խոսքը գետինը մնալ
  133. # ասվածը չկատարել՝ չիրականանալ ◆ Եվ ոչ մեկի խոսքն էլ գետինը չի մնում, կատարվում են թե Ուռոշի օրհնանքը, թե հոր անեծքը։ (Հովհաննես Թումանյան)
  134. # հանձնարարությունը չկատարվել՝ անուշադրության մատնվել
  135. խոսքը գնալ - խոսքից ետ կանգնել, հանձնառությունը դրժել, իր խոսքը չհարգել
  136. խոսքը գցել - խոսքից ետ կանգնել, հանձնառությունը դրժել, իր խոսքը չհարգել ◆ Խոսքդ մի գցիր։ (Սերո Խանզադյան)
  137. խոսքը դարձնել - խոսակցության նյութը փոխել, այլ նյութի անցնել ◆ Ձայնը ծանոթ է, բայց չեմ հիշում, մտածեց Լևոնը և խոսքը դարձրեց շենքի վրա։ (Ակսել Բակունց)
  138. խոսքը ետ առնել
  139. # խոստումը չեղյալ համարել ◆ Գարեգինին տված խոսքերնիս ետ առնենք։ (Տիգրան Կամսարական)
  140. # իր ասած խոսքից հրաժարվել, պնդել, որ այդպիսի բան չի ասել
  141. խոսքը երկու չանել - պատվերը՝ հանձնարարությունը անմիջապես կատարել, թույլ չտալ, որ կրկնվի ◆ Ես ասված խոսքը երկու չեմ անում, անմիջապես կատարում եմ։
  142. խոսքը երկու դառնալ - ասվածը կրկնվել
  143. խոսքը երեսին ասել՝ տալ՝ խփել - երես առ երես հանդիմանել, անհրաժեշտ կշտամբանքը՝ քննադատությունը ներկայությամբ ասել և ոչ թե ետևից բանբասել ◆ Ես խոսքը մարդու երեսին ասող եմ։ (Ավետիք Իսահակյան) ◆ Խոսքը այնպես տամ երեսին, որ…։ ◆ Խոսքը խփեց երեսին։ (Ավետիք Իսահակյան)
  144. խոսքը երկարել - խոսակցությունը կամ խոսվածը ձանձրալի ու ճապաղ դառնալ
  145. խոսքը երկարացնել - մի բանի մասին երկար խոսելով ձանձրացնել
  146. խոսքը զանց առնել - հանձնարարությունը՝ պատվերը հաշվի չառնել, խոսքը բանի տեղ չդնել ◆ Ինքը իրավունք չունի նրա խոսքը զանց առնելու: (Գարեգին Սևունց)
  147. խոսքը ընկնել - խոսակցություն սկսվել, խոսվել ◆ Մերոնք էս դեպքը պատմ՛եցին ու խոսքն ընկավ շան վրա։ (Հովհաննես Թումանյան)
  148. խոսքն իրականանալ - գուշակությունը կատարվել, նախապես ասածը հիշտ դուրս գալ ◆ Հիմա պապի խոսքերն իրականացան։ (Սերո Խանզադյան)
  149. խոսքը լինել - նախապես ասածը ճիշտ դուրս գալ ◆ Տեսածդ շիտակ չէ, ոչխարի հոտ է երևացողը։ Ու վերջը միշտ իմ խոսքը կըլիներ։ (Ավետիք Իսահակյան) ◆ Ես ասացի այս ձմեռ ցուրտ կլինի, դու ասում էիր՝ չէ. տեսա՞ր, որ իմ խոսքը եղավ։
  150. խոսքը (ս, դ) խոսք լինել - ասածից չհրաժարվել, ասածին տեր կանգնել, տրված խոստումից ետ չկանգնել ◆ Խոսք եմ տվել ու խոսքս խոսք է, պիտի կատարեմ։ (Հովհաննես Թումանյան) ◆ Ես էլ գեղ եկողը չեմ, խոսքս խոսք է։ (Ավետիք Իսահակյան)
  151. խոսքդ խոսք չէ - ասածդ անպատշաճ է, այդպիսի բան ինչպե՞ս կարելի է ասել, ասելու բա՞ն էր, որ ասացիր
  152. խոսքը ծալել - խոսքը փոխել կամ ընդհատել
  153. խոսքը ծամել բերանը դնել - մեկի խոսելիքը մանրամասն բացատրել, մեկին իր ասելիքը մի առ մի թելադրել ◆ Այ տղա, դե խոսիր է, խոսքը ծամեցի բերանդ դրի։
  154. խոսքը կարճ կապել - համառոտ պատմել, խոսելիս մանրամասնությունների մեջ չմտնել, խոսքը շուտ վերջացնել ◆ Մարդը խոսքը կարճ կապեց ու գնաց։
  155. խոսքը կարճ կապվել - խոսքը՝ զրույցը շուտ վերջացնել
  156. խոսքը կլլել
  157. # խոսքը զսպելով որևէ բան չասել
  158. # վիրավորական՝ ծանր խոսքը անպատասխան թողնել՝ չհատուցել
  159. խոսքը կոտրել
  160. # խնդիրը մերժել, ասածը անկատար թողնել ◆ Մինիստրի տեղակալն իմ խոսքը չի կոտրի։ (Անահիտ Սեկոյան)
  161. # խոստումը չկատարել, դրժել ◆ Ես երբեք չէի ցանկանա, որ դուք Ձեր խոսքը կոտրեիք, խան։ (Րաֆֆի)
  162. խոսքը կտրել - խոսելը՝ զրույցը ընդհատել՝ ընդմիջել ◆ Նրանց խոսքը կտրեց տիկին Սկուհին։ (Րաֆֆի) ◆ Թագավորն այստեղ մռայլվում ու վարպետի խոսքը կտրում է։ (Հովհաննես Թումանյան)
  163. խոսքը կտուրը գցել
  164. # խոսակցության նյութը փոխել՝ նոր եկող մեկից թաքցնելու նպատակով ◆ Հավաքվածները նոր եկողին տեսնելով խոսքը կտուրը գցեցին։
  165. # խուսափելով բուն նյութից (որ հեաաքրքրում է խոսակցին) խոսելու այլ նյութ մեջտեղ քաշել, խոսակցության նյութը փոխել ◆ Խոսքը կտուրը գցելով՝ պատասխանեց։ ◆ Ժամանակավոր կառավարությունը խոսքը կտուրն է գցում։ (Վահան Տերյան)
  166. խոսքը կտուրը ձգել
  167. # խոսակցության նյութը փոխել՝ նոր եկող մեկից թաքցնելու նպատակով ◆ Ծերունին շփոթվեց, փորձեց խոսքը կտուրը ձգել։ (Վրթանես Փափազյան)
  168. # խուսափելով բուն նյութից խոսելու այլ նյութ մեջտեղ քաշել, խոսակցության նյութը փոխել
  169. խոսքը կուլ տալ
  170. # խոսքը զսպելով որևէ բան չասել ◆ Հենց որ նա մոտեցավ, սա խոսքը կուլ տվեց։
  171. # վիրավորական ծանր խոսքը անպատասխան թողնել՝ չհատուցել ◆ Նա այդպիսի խոսքը ինչպե՛՛ս կուլ տվեց։
  172. խոսքը հարգել - խոստումից չհրաժարվել, տված խոստումը կատարել ◆ Նա իր խոսքը հարգող մարդ է։
  173. խոսքը հեռուն տանել
  174. # շատ զբաղեցնել
  175. # անախորժություն առաջ բերել
  176. խոսքը ճակատին ասել՝ տալ՝ խփել՝ զարկել - երես առ երես հանդիմանել, անհրաժեշտ կշտամբանքը՝ քննադատությունը ներկայությամբ ասել և ոչ թե ետևից բանբասել ◆ Սասունցին խոսքը միշտ ճակատին է ասում։ (Խաչիկ Դաշտենց) ◆ Խոսքն ուղղակի տուր ճակատին ու հեռացիր։ (Նար-Դոս) ◆ Ես սիրում եմ խոսքը ճակատին խփող մարդուն։ (Սերո Խանզադյան)
  177. խոսքը ճանաչել - խոսելիքը հասկանալ, ինչը ասելը կշռադատել (սովորաբար ասվում է՝ խոսքդ ճանաչիր, որը զգուշացում է և սպառնալիք, երբ մեկը անարգ ու անպատշաճ բառ է գործածում)
  178. խոսք(ը) մանել - երկարորեն խոսել՝ պատմել
  179. խոսքը (խոսքները, խոսքերը) մեկ անել - միաբանվել, որևէ գործ՝ արարք կատարելու համար համաձայնության գալ ◆ Խուզած բեղերով մարդը և գինետան փաստաբանը խոսքը մեկ արած գործակիցներ էին։ (Լեո) ◆ Եվ քարավանը (մարդկանց) շարժվում էր դատարան՝ ճանապարհին աղմկելով խոսքը մեկ անելով։ (Ակսել Բակունց)
  180. խոսքը մեղրով կտրել - ներողություն ընդմիջելու համար
  181. խոսքը մեր մեջ - ասում եմ իբրև գաղտնիք, մարդու չասես, պետք չի տարածել ◆ Բայց խոսքը մեր մեջ, ընկերներ, գիտնականները երբեմն չափում են միայն, մեջտեղը կտրող չկա… (Բոգդան Վերդյան)
  182. խոսքը մեր մեջ մնա - ասում եմ իբրև գաղտնիք, մարդու չասես, պետք չի տարածել
  183. խոսքը (խոսքները) մի՝ մին անել - միաբանվել, որևէ գործ՝ արարք կատարելու համար համաձայնության գալ ◆ Խանի հետ խոսքերը մին են արած։ (Րաֆֆի)
  184. խոսքը (խոսքները) մտքում ծամել - ասելիքը կշռադատել ◆ Փիլիպոսը քանի մի անգամ մտքումը ծամեց այս խոսքերը և հաստատ ու վճռաբար ասաց։ (Պերճ Պռոշյան)
  185. խոսքը շաքարով կտրել (ներում հայցող քաղաքավարական արտահայտություն, որ ասվում է մեկի խոսքը ընդմիջելիս) - ներողություն ընդմիջելուս համար
  186. խոսքը շեղել
  187. # նախապես տրված ցուցմունքից՝ վկայությունից՝ ասածից հրաժարվելով ուրիշ բան ասել
  188. # խոսակցության՝ ճառի՝ խոսքի նյութը փոխել, խոսքը շուռ տալ
  189. խոսքը շտկել - կարգին խոսել, ավելորդ բաներ դուրս չտալ ◆ Նախ խոսքդ շտկե։ (Տիգրան Կամսարական)
  190. խոսքը շուռ գալ - խոսակցության նյութը փոխվել ◆ Խոսքը շուռ էր եկել նորից ժառանգության կողմը։ (Անահիտ Սահինյան)
  191. խոսքը շուռ տալ - խոսակցության նյութը փոխել, այլ նյութի անցնել ◆ Խոսքը շուռ տվեց՝ ընդհատելով ոչ հաճելի զրույցը։
  192. խոսքը չվանի (պարանի) վրա դնել (ժխտական և հարցական) - ասածը հաշվի առնել, կարևորություն տալ ◆ Սոսն էլ ուրախությունիցը ոչ ախպոր, ոչ մոր խոսքը չվանի չդրեց։ (Պերճ Պռոշյան) ◆ Զոքանչիդ խոսքը ի՞նչ ես պարանի դնում։ (Պերճ Պռոշյան)
  193. խոսքը պահել - խոստմանը հավատարիմ մնալ, տված խոստումը չդրժել ◆ Եթե նրանք իրենց խոսքը չեն պահում, սարսափելի է։ (Վահան Տերյան)
  194. խոսքը պատկանում է
  195. # խոսելու հերթը տրվում է ◆ Խոսքը պատկանում է գեղեցիկ սեռի ներկայացուցչին։
  196. # վճռական դերը հասնում է ◆ Վերջին խոսքը այժմ պատկանում է Բաքվի պրոլետարիատին։ (Վահան Տերյան)
  197. խոսքը տակը, քարը վրան - ոչ ոքի չհայտնել, թող սա գաղտնիք մնա, այնպես պետք է անել, որ մարդ չիմանա
  198. խոսքը տափը գցել՝ տափով տալ - տրված հանձնարարությունը՝ խնդիրքը՝ պատվերը չկատարել՝ մերժել ◆ Լավ լսիր խոսքս տափը չգցես։ (Սերո Խանզադյան) ◆ Զաքին մի թշնամություն կաներ նրան, ով իր խոսքը տափով կտար։ (Ակսել Բակունց)
  199. խոսքը տեղը բերել
  200. # զրույցի հարմար պահին նախապես ասված վիրավորական խոսքին դիպուկ հատուցում տալ
  201. # տեղին խոսք ասել
  202. խոսքը տեղը դնել
  203. # զրույցի հարմար պահին նախապես ասված վիրավորական խոսքին դիպուկ հատուցում տալ
  204. # տեղին խոսք ասել
  205. խոսքը տեղը գալ - որևէ խոսք ասելու հարմար առիթ ներկայանալ ◆ Խոսքը տեղը եկավ, մի լավ կպցրի։
  206. խոսքը տեղ հասնել
  207. # մեկի հասցեին ասված գաղտնի խոսքը նրա կողմից իմացվել ◆ Խոսքս տեղ է հասել, այժմ ինձ հետ չի խոսում։
  208. # ասված սուր՝ վիրավորական խոսք՝ ակնարկ հասկացվել
  209. խոսքը ուղղել մեկին - խոսքով դիմել մեկին
  210. խոսքը ուր է տանում - խոսակցությունը ինչի է հանգեցնում ◆ Գարեգինը հարցական նայեց քարտուղարին՝ չկռահելով, թե խոսքն ուր է տանում։ (Սերո Խանզադյան)
  211. խոսքը փակել - խոսակցությունը՝ խոսքը վերջացնել՝ ավարտել ◆ Եվ դրանով էլ փակեց խոսքը։ (Դերենիկ Դեմիրճյան)
  212. խոսքը փոխել
  213. # նախապես տրված ցուցմունքից՝ վկայությունից՝ ասածից հրաժարվելով ուրիշ բան ասել ◆ Դու ասացիր, որ ինձ դեպքի վայրում չես տեսել, հիմա ինչո՞ւ ես խոսքդ փոխում։
  214. # խոսակցության՝ ճառի՝ խոսքի նյութը փոխել, խոսքը շուռ տալ ◆ Հանկարծ դարձավ բազմությանը և խոսքը փոխեց։ (Դերենիկ Դեմիրճյան)
  215. խոսքի քամուն տալ - իզուր խոսել, ապարդյուն՝ անօգուտ խոսել
  216. խոսքի ազատություն - գրավոր կամ բանավոր կերպով իր մտքերը՝ համոզմունքները ազատորեն արտահայտելու և պաշտպանելու իրավունք
  217. խոսքի աղ(ը) - խոսքի էությունը՝ իմաստը
  218. խոսքի բռնել - խոսքով զբաղեցնել, խոսակցության մեջ քաշել ◆ Որ դարձյալ հյուր գան և զիս խոսքի բռնե՞ն։ (Հակոբ Պարոնյան)
  219. խոսքի բռնվել - խոսակցության մեջ մտնել, խոսակցել, զրույց անել, զրույցով՝ խոսակցությամբ տարվել ◆ Ատոմը… խոսքի բռնվեց Խորենի և Զոհրակի հետ։ (Դերենիկ Դեմիրճյան) ◆ Աղբյուրներդ գիշեր ու զօր Խոսքի բռնված իրար հետ։ (Ավետիք Իսահակյան)
  220. խոսքի բուն իմաստով՝ նշանակությամբ - իրապես, ոչ փոխաբերաբար, բառի իսկական առումով, բառի բուն իմաստով ◆ Անմեկին էինք խոսքիս բուն իմաստով։ (Ավետիք Իսահակյան)
  221. խոսքի գալ - համոզվել, համաձայնություն արտահայտել, համառությունը թողնել ◆ Ինչ անում եմ, չեմ անում աղջիկը խոսքի չի գալիս։
  222. խոսքի ետևից ընկնել
  223. # բծախնդրորեն մեկի ասածի մեջ անճշտություն՝ անպատշաճություն գտնել
  224. # խոսքեր՝ բառեր՝ արտահայտություններ որոնել պատասխան տալու համար
  225. խոսքի ետևից ման չգալ - պատասխանը պատրաստ ունենալ, անմիջապես դիպուկ պատասխան, խոսք ասել
  226. խոսքի թելը կորցնել - խոսքի շարունակությունը մոռանալ ◆ Նա ջանք գործադրեց, որ խոսքի թելը չկորցնի։ (Նար-Դոս)
  227. խոսքի թելը կտրել - խոսքն ընդհատել, խոսակցությունը ընդմիջել ◆ Ղազար աղան կտրում էր իսկույն իր կամ ընկերների խոսքի թելը։ (Ավետիք Իսահակյան)
  228. խոսքի թելը կտրվել - խոսքը՝ խոսակցությունը ընդհատվել՝ ընդմիջվել ◆ Աղմուկով ներս թափվեցին, և խոսքի թելը կտրվեց։
  229. խոսքի թելը շարունակել - կիսատ մնացած խոսքը վերսկսել ◆ Եվ Ղազար աղան… շարունակեց խոսքի թելը։ (Ավետիք Իսահակյան)
  230. խոսքի խառնվել - խոսակցության մեջ մտնել, սկսել խոսակցությանը մասնակցել ◆ Հոն եկողներեն մեկը խոսքի խառնվեցավ։ (Գրիգոր Զոհրապ)
  231. խոսքերի կարկուտ - արագախոսություն ◆ Մի տգետ խոսքերի կարկուտի տակ հաջողում է լռեցնել մի իմաստունի։ (Վահրամ Փափազյան)
  232. խոսքի կեսը բերանում - խոսքը չավարտած ◆ Ասում է, չի ասում, խոսքի կեսը դեռ բերանում, մին էլ տեսնում են՝ այգին փոխվեց։ (Ստեփան Զորյան)
  233. խոսքի կծիկը բանալ՝ ետ տալ - խոսելը սկսել ◆ Հենց խոսքի կծիկը ետ տար թե չէ, մենք պիտի իմանայինք, թե որն է պատմում։ (Ակսել Բակունց)
  234. խոսքի համար - օրինակ, օրինակի համար ◆ Քեզ վրա չվերցնես, խոսքի համար եմ ասում։
  235. խոսքի հետ ընկնել - տե՛ս խոսքով տարվել
  236. խոսքի ման չգալ, խոսքի ետևից ման չգալ - պատասխանը պատրաստ ունենալ ասելու համար, անմիջապես դիպուկ պատասխան խոսք ասել ◆ Այդ աղջիկը բոլորովին խոսքի ման չի գալիս, իմ խոսքին ավելի կտրուկ խոսքով է պատասխանում։ ◆ Ես խոսքի ետևից ման եկողներից չէի, իսկույն պատասխանեցի։ (Րաֆֆի)
  237. խոսքի մասեր - բառերի քերականական տեսակներն ըստ նրանց ընդհանուր նշանակության
  238. խոսքի մեջ ընկնել՝ մտնել - խոսակցության մեջ մտնել, սկսել խոսակցությանը մասնակցել
  239. խոսքի մշակույթ - գրավոր կամ բանավոր խոսքի այնպիսի հատկանիշների ամբողջությանը, որոնք նպաստում են խոսքի ճշգրիտ՝ գեղեցիկ արտահայտիչ՝ հնչեղ դրսևորմանը
  240. խոսքի պաշարը վերջանալ - այլևս ասելիք չունենալ, խոսելու նյութը սպառվել ◆ Խոսքիս պաշարը վերջացավ։ (Ավետիք Իսահակյան)
  241. խոսքի վարպետ
  242. # ճարտարախոս
  243. # խոսքարվեստի վարպետ, գեղեցիկ ու ընտիր ոճով գրող ◆ Թումանյանը խոսքի վարպետ է։
  244. խոսքի վրա (հաստատ) կանգնել - ասածը պնդել, խոսքից ետ չդառնալ, խոսքին հաստատ մնալ ◆ Ես իմ խոսքի վրա կանգնած եմ, ինչ ուզում են թող անեն։
  245. խոսքի տակ չմնալ - դիմացինի խոսքին հակադարձ խոսքով պատասխանել ◆ Չուզենալով խոսքի տակ մնալ, պատասխանեց Արշակը։ (Սերո Խանզադյան)
  246. խոսք տեր
  247. # իր խոսքի վրա հաստան մնացող, իր խոսքը պահող
  248. # հաստատամիտ, համառ
  249. խոսք տերը լինել - իր ասածի վրա հաստատուն մնալ
  250. խոսքի տերը մնալ - իր ասածի վրա հաստատուն մնալ ◆ Նա մնաց իր խոսքի տերը։ (Գարեգին Սևունց)
  251. խոսքի օրինակ - օրինակի համար ◆ Կշփեի մորուքս ու ձեռաց կասեի, խոսքի օրինակ, «ձերդ մեծությունս, էսօր սեպտեմբերի 8-ն է։ (Ավետիք Իսահակյան)
  252. խոսքին դառնալ - կիսատ թողած խոսքը վերսկսել ◆ Դառնանք հիմա մեր խոսքին։ (Հակոբ Պարոնյան)
  253. խոսքին խոսք բերել - ասված խոսքին նույնանման պատասխանել ◆ Ոչ մի զիջում չի անում, անմիջապես խոսքիս խոսք է բերում։
  254. խոսքի ծայր (ծեր) լինել - խոսակցությունը՝ խոսքը վերջ ունենալ, խոսքը շատ երկար չլինել ◆ Էլ նրանց խոսքին ծա՞յր կլինի։ (Սերո Խանզադյան)
  255. խոսքին՝ խոսք(ը) կցել - մեկի խոսքին իբրև շարունակություն կամ լրացում իր խոսքը ավելացնել ◆ Շարլի խոսքին Ժանն անմիջապես կցեց իր խոսքը։ (Ավետիք Իսահակյան)
  256. խոսքին կշիռ դնել - մեկի ասածին կարևորություն՝ նշանակություն տալ, մեկի ասածը հաշվի առնել ◆ Չար մանուկների խոսքին կշիռ չդրեց։ (Պերճ Պռոշյան)
  257. խոսքից անցնել - մեկի ասածը չկատարել, հանձնարարությունը անկատար թողնել
  258. խոսքով գցել - մեկին խոսեցնել, մեկին խոսքով զբաղեցնել ◆ Նա ինձ խոսքով գցեց և ես ուշացա գործից։
  259. խոսքով ընկնել - խոսակցությամբ բռնվել, խոսակցությամբ տարվել ◆ Խոսքով ընկանք, իսկ գործերս մնաց։
  260. խոսքով կլանվել՝ տարվել - ուշ ու միտքը տալ զրույցին, ամբողջովին խոսակցությամբ կլանվել ◆ Խոսքով տարվել է, այլևս ոչինչ չի զգում։
  261. խոսքից դուրս գալ - մեկի ասածը չկատարել, հանձնարարությունը անկատար թողնել ◆ Ո՞վ կարար նրա դեմ խոսել, նրա խոսքերից դուրս գալ։ (Ակսել Բակունց)
  262. խոսքից ելնել - մեկի ասածը չկատարել, հանձնարարությունը անկատար թողնել
  263. խոսքից ետ կանգնել - տված խոստումից հրաժարվել ◆ Խո չե՞ս կարող խոսքիցդ հետ կանգնել։ (Րաֆֆի)
  264. այլ խոսքով - ուրիշ կերպ ասած
  265. դա էլ խո՞սք է - ինչպե՞ս կարելի է այդպես խոսել, անհարմա՞ր չէ
  266. երկու խոսքի լինել - կեղծավոր՝ երկերեսանի լինել
  267. երկու խոսք լինել չի կարող - անկասկած է, կլինի, կկատարվի
  268. երկու խոսքով - կարճառոտ, համառոտ կերպով
  269. էս խոսքի վրա - դեռ այս խոսքը չվերջացած, այս բանը խոսելու միջոցին
  270. ի՞նչ խոսք - համաձայն եմ, ճիշտ ես ասում
  271. իրար խոսք տալ
  272. # միմյանց հետ ամուսնանալու համաձայնության գալ
  273. # նախապես պայմանավորվել
  274. մեկ խոսքով
  275. # կարճ ասած, համառոտ կերպով ◆ Մեկ խոսքով հոգիս բերանս առած գնացի։ (Ավետիք Իսահակյան)
  276. # գործածվում է ասածի համառոտ ամփոփման՝ եզրակացություն հայտնելու համար՝ այլ կերպ ասած, ամփոփ ասած, այսինքն նշանակությամբ
  277. մեկի բերանը խոսք դնել - մեկին սովորեցնել, որ մի ուրիշին չենթարկվի
  278. մեկի խոսքը անել
  279. # պատվերը՝ հանձնարարությունը կատարել ◆ Նա իմ խոսքը անում է, ինչ ասում եմ, չի առարկում։
  280. # (արևմտհ․) մեկի մասին բամբասել ◆ Օր չըլլար, որ իր խոսքը չընեն։ (Գրիգոր Զոհրապ)
  281. մի խոսքով - գործածվում է ասածի համառոտ ամփոփման՝ եզրակացություն հայտնելու համար՝ այլ կերպ ասած, ամփոփ ասած, այսինքն նշանակությամբ ◆ Մի խոսքով մի դև և ոչ թե հսկա։ (Ղազարոս Աղայան)
  282. մի խոսքը երկու չանել - պատվերը՝ հանձնարարությունը անմիջապես կատարել, թույլ չտալ, որ կրկնվի
  283. մի բանի խոսքը անել - այդ բանի մասին զրուցել
  284. ուրիշ խոսքով - այլ կերպ ասած, այլ խոսքով
  285. ուրիշի խոսքով շարժվել - սեփական նախաձեռնությունից զուրկ լինել, ինքնուրույնություն չունենալ

Աղբյուրներ[խմբագրել]

Wiki.png
Վիքիպեդիայում հոդված կա հետևյալ թեմայով՝ Խոսք: