ողբ

Վիքիբառարան-ից
Jump to navigation Jump to search

Հայերեն

Դասական ուղղագրութեամբ՝ ողբ

վանկեր՝ ողբ 

Ստուգաբանություն[խմբագրել]

Բնիկ հնդեվրոպական՝ *ol-bh-՝ *el-, *ol- արմատից. հմմտ. հունարեն όλοφύρομαι՝ «ողբալ, հեծել», հմմտ. նաև հայերեն ողող «ողբ»։

Գոյական

  1. բարձրաձայն և մեծ սուգ արտահայտող լաց, լացուկոծ, կական, սուգ ու շիվան
  2. (գրկն․) արձակ կամ չափածո քնարական-վիպերգական ստեղծագործություն՝ որևէ ողբալի դեպքի՝ իրադարձության՝ աղետի՝ որևէ մեկի մահվան ևն առթիվ
  3. (ազգգր․) մեռելին սգալու հին ծես, որի ժամանակ մեռելի վրա բարձրաձայն լաց էին լինում լալկան կանայք
  4. ողբալու՝ լացուկոծի ձայն
  5. (փխբ․) աղետ՝ դժբախտություն՝ ողբալի եղելություն գուժող ձայն
  6. մահացածի վրա ողբալիս կամ դժբախտության առթիվ արտասանվող խոսք, մեռելագովք
  7. (գրկն․) հայ հին և միջնադարյան գրականության մեջ տարածված տեսակ, որի բովանդակությունը կազմել են անձնական և հասարակական կյանքի դժբախտությունները

Հոմանիշներ[խմբագրել]

  1. լաց, կական, կոծ, լացուկոծ, ողբակոծ, ողբուկոծ, ողբուլաց, հոծեծանք, հեծյուն, կոծանք, կոծունք, արտասվակոծ, ախուվախ, սուգ, շիվան, սուգուշիվան, արյուն-արցուք, աղաղանք, ողողանք, եղերգ, ջայլ, ողբասացություն, վայասացություն, լալյուն, կեղերջ, կեղերջանք, (հզվդ․) ողբարկ, ողբանք, աշխարհ
  2. (գրկն․) ողբերկ

Արտահայտություններ[խմբագրել]

Աղբյուրներ[խմբագրել]

  • Ֆ․Հ․ Խլղաթյան, Ոճաբանական տերմինների բառարան տեղեկատու, Երևան, ««Լույս» հրատարակչություն», 1976 — 111 էջ։
  • Ջրբաշյան Է․Մ․, Մախչանյան Հ․Մ․, Գրականագիտական բառարան (2-րդ լրաց․ և վերամշ․ հրատ․) (Լույս), Երևան, 1980 — 352 էջ։
  • Լ․ Տիմոֆեև, Ն․ Վենգրով, Գրականագիտական տերմինների համառոտ բառարան (Հայպետուսմանհրատ), Երևան, 1957 — 247 էջ։